Moje maratony

Przebiegłam trzy maratony: jeden w Poznaniu w  2009 roku oraz dwa w Warszawie w 2010 i 2011. Po przerwie na ciążę i odchowanie dziecka w kwietniu tego roku chciałabym znów zmierzyć się z 42 kilometrami.

Siłą rzeczy wspominam sobie przebiegnięte maratony…

Pierwszy

Gdy przypominam sobie swój pierwszy maraton, nie mogę wyjść ze zdziwienia, że byłam taka głupia. Mieszkam w Warszawie, ale wystartowałam w Poznaniu, bo akurat byłam na jakimś festiwalu. Miałam za sobą cały dzień w samochodzie. Wieczorem przed biegiem wypiłam jedno piwo i położyłam się późno spać. Rano na śniadanie zjadłam jedynie jogurt.

Trenowałam, owszem. Ale powyższe błędy były karygodne. W dodatku totalnie przeceniłam swoje możliwości. Byłam przekonana, że przebiegnę w 4 godziny, no może 4:15. Zaczęłam więc o wiele za szybko. Pierwsze 10 km przebiegłam w 53 minuty. Później zwolniłam i znacznie. Kolejne 10 km jakoś jeszcze przeszło. Ale druga połowa to były katusze. Skończyłam bieg w coś około 4:45.

To była duża nauczka. Nabrałam szacunku do tego dystansu. Zaczęłam bardziej przyglądać się swojemu organizmowi.

 

Drugi i trzeci

Startując w drugim maratonie wiedziałam, że o 4 godzinach mogę co najwyżej pomarzyć. Biegłam równym tempem. Wyszło mi około 4:20 i czułam się sto razy lepiej niż p pierwszym maratonie. Trzeci maraton był podobny do drugiego. Trochę się przeliczyłam co prawda, ale niewiele. Chciałam pobiec w tempie 6 min/km i dobiec z wynikiem około 4:12. Wyszło chyba 5 minut więcej. Ale co innego spóźnić się 5 minut, a co innego: 40!

Czwarty?

W kwietniu mam zamiar wziąć udział w kwietniowym maratonie w Warszawie. To jest cel główny moich treningów. Założenie jest takie, by złamać 4 godziny.

Zostało ciut ponad 2 miesiące. Ale coraz bardziej się denerwuję, czy to nie będzie zbyt duże wyzwanie. Pożyjemy (pobiegamy), zobaczymy. Najważniejsze, żeby rozłożyć równo siły i nie „umierać” przez drugą połowę biegu. No i nie robić głupich błędów. Wyspać się i zjeść porządne śniadanie.

Chce mi się, nawet jeśli się nie chce

Biegnę ścieżką przy Trasie Siekierkowskiej. Jakiś facet mach do mnie i woła: „że też ci się chce dziewczyno w taką pogodę!”. Miałam powiedzieć, że pogoda akurat nie jest zła (trochę zimno, trochę śniegu, ale za to świeci słońce, nie ma wiatru), ale zdążyłam tylko rzucić: „ano chce mi się”.

Rzeczywiście miałam ochotę na bieganie. Pomijając plan treningowy, chęć polepszenia kondycji itd. po prostu chciało mi się biegać. W sumie ostatnio prawie zawsze mi się chce. Chociaż mam więcej obowiązków niż kiedyś, mam mniej czasu i często jestem niewyspana. To chce mi się, bo mogę wtedy oderwać się d wszystkiego, pomyśleć o czymś ciekawym, odprężyć się.

Niektórzy znajomi mówią, że im by się  nie chciało biegać kilka razy w tygodniu. Mnie też czasem się nie chce. Gdy jestem zmęczona, nie mam ochoty na bieganie. Ale na ogół mimo, że mi się nie chce, to jednak idę biegać, czyli w jakimś sensie mi się chce. Rozumiecie o co chodzi? No, „nie chcem ale muszem”.

Przyjemność z biegania nie wynika bowiem tylko z ochoty na bieganie danego dnia, ale właśnie z tego, że się biega przez dłuższy czas, pokonuje się to „niechcenie”, pracuje się nad sobą.

Już wiele razy w życiu biegałam przez jakiś czas, a potem odpuszczałam sobie. Ciekawe, że moja motywacja ogromnie wzrosła od kiedy mam Zosię. Nie wiem czy to jest jakoś związane. Ale mam wrazenie, że macierzyństwo daje mi kopa.

Dajcie spokój z tą pogodą ;)

Jak to mawia mój ojciec, dla Polaków są cztery klęski żywiołowe: wiosna, lato, jesień i zima.
Dla niektórych biegaczy też. Pada deszcz: dramat! Buty zmokną, bluza zmoknie, trzeba biegać przez kałuże. Wieje: dramat! Spada tempo. Pada śnieg: dramat! trzeba brnąć przez zaspy. Mróz: dramat! Nie da się oddychać.
Nie no spoko, dajemy radę, zaciskamy zęby, dzielnie brniemy przez śnieg, a zdjęcie z biegu wrzucamy na fejsa.
Żeby nie było, że jestem jakąś twardzielką: biegałam dziś w śniegu do kostek i umęczyłam się jak osioł. Ale, nie przesadzajmy z tą pogodą. I tak mamy lepiej niż w Skandynawii, gdzie połowę roku jest śnieg lub w Anglii, gdzie cały czas pada.

Wracając do moich biegów. Grzecznie realizuję plan. W tabelce mam już ponad 40 biegów. Wałkuję interwały, tempówki i coraz dłuższe wybiegania.
W sumie to nie mam za bardzo o czym pisać na blogu, bo nie biorę udziału w żadnych zawodach (i chyba nawet nie planuję do wiosny), nic spektakularnego nie dzieje się w moim biegowym życiu. Chyba jednak powolutku przychodzi moc, bo po raz pierwszy aż tyle biegam regularnie.
Do maratonu Orlen (już się zapisałam i nawet zapłaciłam) zostało już tylko 2,5 miesiąca, w dodatku będę miała 1,5 tygodnia przerwy na wyjazd. Tak więc trzeba działać i biegać. Czy to słońce czy deszcz.

Postanowienia noworoczne

Cały czas sumiennie wypełniam plan treningowy. I widocznie opłaciło się takie zdyscyplinowanie, bo od Mikołaja dostałam super-zegarek z GPS-em i pulsometrem.
Nigdy wcześniej nie korzystałam z podobnego cuda i coraz bardziej jestem pod wrażeniem. Aż się dziwię teraz, że biegałam wczesniej bez jakiejkolwiek świadomości o swoim tętnie, czy choćby o dystansie okolicznych ścieżek biegowych.
Dowiedziałam się przykładowo, że gdy biegam z wózkiem w tempie około 6:30/kilometr to moje tętno jest takie jak przy tempie 5:30/kilometr bez wózka.
Prezent więc wspaniały i z pewnością posłuży długie lata.

 

To teraz przejdźmy do postanowień noworocznych - tych biegowych i okołobiegowych.
Postanowienie 1. Przebiec maraton w kwietniu i najlepiej złamać 4 godziny
Postanowienie 2. Przebiec w czerwcu Rzeźnika (o ile uda się zapisać!)
Postanowienie 3. Koniec ze słodyczami! (dziś zjadłam prawie całe opakowanie ptasiego mleczka - ratunku!!!)
Życzę, aby i Wam spełniły się życzenia i abyście wytrwali w postanowieniach noworocznych - i tych biegowych i tych niebiegowych!